Kocham wiec istnieje, oto mój koniec i początek..

po prostu

Znaczące chwile bywają tak ciche, że ich nie dostrzegamy i tak głośne, że wywracają nasze życie o 180 stopni. Przychodzą niespodziewanie, zawsze bez uprzedzenia. O zaistnieniu tych pierwszych dowiadujemy się często po upływie miesięcy lub lat, a o tych drugich natychmiastowo.
Jak wiele może zmienić jeden uśmiech do nieznajomego, niezobowiązująca rozmowa i pocieszenie obcej osoby, podzielenie się smutkami, zrobienie czegoś drobnego dla innych. Zmiany następują stopniowo, małymi kroczkami. Pasuje tu powiedzenie - "kropla drąży skałę".

Niedawno "obudziłam się" i zdumiona stwierdziłam, że przecież kilka lat temu moje życie wyglądało zupełnie inaczej, a ostatnie dwa lata przeżyłam jakby w transie, gdzie nie liczył się upływ czasu, bo ten czas po prostu nie istniał. Spełniło się to, czego bardzo pragnęłam i nawet nie zdawałam sobie, przez cały ten okres, z tego sprawy.
Ale wracając do tematu...

Najcięższe do zaakceptowania są te momenty, na które nie jesteśmy przygotowani. Z godziny na godzinę, z dnia na dzień musimy nauczyć się żyć na nowo. Przychodzą wtedy myśli - "Przecież jeszcze wczoraj było inaczej". Szok, zdumienie, niedowierzanie, ból, cierpienie, a potem pojawia się świadomość docenienia chwili i tego, że może nie jest najlepiej, ale jest jak jest i z tego się trzeba cieszyć.

Dziś miałam właśnie taką chwilę. Nie była przyjemna i mam nadzieję, że nigdy się już nie powtórzy, ale w czasie jej trwania doceniłam coś i zrozumiałam jak cenne jest życie, smutek, cierpienie, radość i śmiech. Wszystko jest po coś, istnieje i spotyka nas z konkretnego powodu, więc wniosek na dziś brzmi:

"Jak to dobrze jest ŻYĆ!"